Opus Magnum

Ty, jak ruchome piaski, pułapka miłości.

Wciągasz mnie głębiej, gdy tylko próbuję się wydostać

a z każdym dniem wciąż nabieram pewności,

że tak bezbronny, schwytany chcę wiecznie pozostać.

Widzę to w Tobie, tą cząstkę boskości,

anioła który cudem musiał z raju się przedostać.

Nie ma równej twojej cudowności.

Nie mogę już zliczyć tych marzeń, o wspólnych wiosnach. 

O zimie na podłodze, przy kominku i świecach, 

O 

zwykłych chwilach z niezwykłą osobą. 

O równym kroku, oddechu i złączonych rękach.

O świętach, z ich najpiękniejszą ozdobą. 

O wszystkich deszczowych symfoniach i dźwiękach,

gdy razem znajdziemy jesienną pogodę

Ty jesteś lekarstwem we wszystkich udrękach,

Już nigdy w życiu Cię nie zawiodę. 

Ja zawsze upijam się Tobą po raz pierwszy,

Wciąż nie mogę pojąć, co ze mną zrobiłaś,

dla Ciebie codziennie staję się lepszy,

w Tobie tkwi moja miłość, nadzieja i siła.

Tego co czuję nie opisze tysiąc wierszy,

lecz wierzę, że kiedyś mnie zrozumiesz Miła,

pojmiesz, że jesteś skarbem najcenniejszym,

dla którego nie zawaham się nawet zabijać.

Nie słyszę zegara, jakby czas się zatrzymał.
Nie czuję niczego, poza twoim zapachem.
Chciałbym Cię tylko na chwilę powstrzymać,
zanim odejdziesz i znikniesz z rozmachem.
Znikniesz jak mgła, w chłodny wiosenny poranek,
gdy ciepłe słońce ją gniewnie rozgoni po świecie.
Ja sam, nie czuję się nawet już jak kochanek,
bo cóż można kochać w próżnym poecie.
Znikasz po zmroku, w pośpiechu, dyskretnie,
a myśl, że nie wrócisz odbiera mi sen.
Boję się, że ta bezsenność mnie przetnie,
Jeżeli bez Ciebie miałby nastać dzień.
Lecz czuję wciąż, że nie nastanie,
że w Tobie jest mój cały świat.
A kiedy znikniesz zegar stanie,
kalendarz straci każdą z swoich dat.